Auteur: admin

Geplaatst op door — Geef een reactie

OPBAREN. WAT PAST BIJ JULLIE?

Wanneer iemand overlijdt, kom je voor keuzes te staan waar je nooit eerder over hebt nagedacht. Waar en hoe iemand wordt opgebaard, is er één van. Voor de meeste mensen is het onbekend en ook spannend terrein, en dat is heel begrijpelijk.

Er bestaat een vaag beeld van hoe het “hoort”, maar dat beeld klopt lang niet altijd. Er is veel meer mogelijk dan je denkt. En minstens zo belangrijk: er is geen goed of fout. Wat telt, is wat voor jullie goed voelt.

Er is tijd
Iets wat veel mensen niet weten: je hoeft niet meteen alles te beslissen. Opbaren kan beginnen terwijl de uitvaart nog helemaal niet gepland is. Je hebt tijd om na te denken, om te voelen wat goed is, om mensen te laten komen.

Dat besef alleen al geeft vaak lucht.

Thuis opbaren
Het idee roept soms aarzeling op. Iemand die is overleden, thuis, in huis. Kan dat? Mag dat? Hoe voelt dat?

Toch hoor ik achteraf vaak hetzelfde: “Wat ben ik blij dat we het zo hebben gedaan.”

Het is fijn om iemand nog dicht bij je te hebben. In de vertrouwde omgeving, omgeven door wat van hem of haar was. Dat heeft iets heel stils en waardevols. Je kunt afscheid nemen wanneer jij daar behoefte aan hebt, niet wanneer de bezoektijden het toestaan. Even erbij zitten. Een hand vasthouden. Of juist even weg. Alles op je eigen moment, in je eigen huis.

Ik kom dan dagelijks langs. Om te checken hoe het gaat met de overledene, maar ook om te zien hoe het met jullie gaat. Dat contact is vaak net zo belangrijk.

Aankleden en verzorgen
Mag iemand zijn eigen kleren aan? Mag ik dat zelf doen?

Ja. Dat mag. En het kan heel waardevol zijn. Zelf de kleding uitkiezen, helpen met de verzorging en aankleden, of gewoon erbij zijn terwijl het gebeurt. Er zijn geen regels die zeggen hoe het hoort. En het zijn keuzes die je op het allerlaatste moment mag maken. 

Opbaren in een uitvaartcentrum of rouwkamer
Thuis is niet altijd de juiste plek. Soms is er te weinig ruimte, soms voelt het niet goed, soms is het praktisch gewoon niet haalbaar.

Een uitvaartcentrum of rouwkamer kan dan een fijne plek zijn. Er zijn tegenwoordig veel warme, rustige ruimtes, vaak met een eigen kamer en een sleutel, zodat je kunt komen wanneer het jullie uitkomt.

Voor sommige mensen geeft het juist houvast dat het overlijden iets meer “buiten huis” is. Zodat thuis even een plek blijft om op adem te komen.

In een kist, op een baarplank, of in een wade
Ook de manier waarin (of waarop) iemand ligt opgebaard is heel persoonlijke en een bewuste keuze. 

Naast de traditionele kist kun je kiezen voor een baarplank met een wade, een mand of een ander natuurlijk omhulsel. Ook na je ervoor kiezen om iemand nog een paar dagen in zijn of haar eigen bed op te baren. Dichtbij en persoonlijk. 

Het kan helpen om te kijken naar materialen, kleuren en vormen die passen bij wie iemand was.

Wat past bij jullie?
Alle mogelijkheden tegelijk kunnen overweldigend voelen. Daarom kijk ik samen met jullie naar wat goed voelt, wat praktisch haalbaar is en waar jullie rust van krijgen.

Soms is dat thuis. Soms niet. Soms is een kist precies goed, soms voelt een wade veel dichter bij wie iemand was.

Alles mag er zijn.

Opbaren is niet alleen een praktische keuze. Het is een plek. De plek waar je nog even samen bent, waar het besef langzaam landt. Waar herinneringen worden gemaakt die blijven.

Wil je meer weten over de verschillende vormen van opbaren? Bel me gerust. 

Geplaatst op door — Geef een reactie

EERLIJK OVER DE KOSTEN VAN EEN UITVAART

De afgelopen tijd is er steeds meer aandacht voor de kosten van een uitvaart. Onder andere door een item van Arjen Lubach, waarin hij een aantal pijnlijke punten blootlegt. En eerlijk is eerlijk: er gaat inderdaad veel mis in uitvaartland.

Niet overal. Maar wel vaak genoeg om het bespreekbaar te maken. Want een uitvaart is misschien wel één van de meest kwetsbare momenten in een mensenleven. En juist dán moet je belangrijke keuzes maken. Snel, emotioneel en vaak zonder dat je weet wat iets écht kost.

Een optelsom van keuzes, onder druk

In een paar dagen tijd neem je beslissingen over:

  • de kist
  • het vervoer
  • de locatie
  • bloemen
  • rouwdrukwerk
  • catering
  • muziek

En dat terwijl je hoofd daar eigenlijk helemaal niet naar staat.

Wat veel mensen niet weten, is dat een gemiddelde uitvaart inmiddels rond de €10.000 kost. Deze kosten zijn de afgelopen jaren met zo’n 40% gestegen. Maar wat het ingewikkeld maakt, is dit: je weet, bij veel (grote) uitvaartondernemers vaak pas laat waar je financieel aan toe bent. 

Onduidelijke prijzen en verborgen marges

Er zijn grote verschillen tussen uitvaartondernemers. In aanpak, maar zeker ook in prijs. Sommige partijen werken met flinke marges op producten. Een kist die €360 kost in de inkoop, wordt zonder moeite voor €900 aangeboden. Een rouwauto lijkt een detail, maar kan ineens honderden euro’s verschil maken, afhankelijk van de uitvoering. En dat wordt niet altijd vooraf helder uitgelegd. Sterker nog, er zijn organisaties waar medewerkers gestuurd worden op bijverkoop. Meer opties verkopen betekent beter presteren.

Laat dat even binnenkomen.

Want op zo’n moment wil je helemaal niet “verleid” worden tot duurdere keuzes. Je wilt gewoon dat het klopt. Dat het past. En dat je weet waar je aan toe bent.

Geen ruimte meer om terug te draaien

Wat ik misschien nog wel het lastigste vind: vaak komt het echte kostenoverzicht pas later. En dan ben je al onderweg. Heb je al keuzes gemaakt. En voelt teruggaan bijna onmogelijk. Dat zorgt voor onrust. Of achteraf zelfs voor spijt. En dat is zó zonde. Want een afscheid moet rust geven, geen financiële kater.

Het kan ook anders

Ik geloof oprecht dat het anders kan En moet. (en hoe het gelukkig bij veel (kleine) uitvaartondernemers ook gaat).

Een mooie, persoonlijke uitvaart hoeft echt geen €10.000 te kosten. Voor ieder budget is iets passends te realiseren, zolang je maar eerlijk kijkt naar wat nodig is en wat niet.

In mijn manier van werken kies ik daarom heel bewust voor:

  • een duidelijk basistarief
  • direct inzicht in alle te verwachten kosten
  • geen marges op producten
  • open communicatie bij veranderingen

Dat betekent simpelweg: wat iets kost, is wat je betaalt. Geen verrassingen achteraf. Geen verborgen verdienmodel. Gewoon helderheid.

Want dit moment verdient zorgvuldigheid

Natuurlijk moet iedereen zijn brood verdienen. Ook in de uitvaartzorg. Maar nooit ten koste van mensen die midden in hun verdriet zitten. Juist in deze periode verdienen families rust, overzicht en vertrouwen. Iemand die naast ze staat en niet tegenover ze.

En dat begint bij eerlijkheid.

Tot slot

Sta je er ooit voor, of wil je je alvast oriënteren? Weet dan dat je altijd vragen mag stellen. Ook voordat er iets speelt. Want hoe beter je voorbereid bent, hoe meer rust er is op het moment dat het er écht toe doet.

Wil je al bij leven een helder beeld over je kosten lees dan dit

Geplaatst op door — Geef een reactie

RESPECT ZIT NIET IN DE ETIQUETTE

In de uitvaartwereld wemelt het van de etiquette. Ongeschreven regels. Tradities die van generatie op generatie zijn doorgegeven. Net als bij andere vormen van etiquette zijn ze ooit ontstaan vanuit symboliek, geloof of respect.

Alleen: de wereld verandert. Mensen veranderen. Afscheid nemen verandert. Maar de etiquette lijkt daarin niet altijd mee te bewegen.

Zo staat in deze etiquette bijvoorbeeld dat bij een opbaring de handen van een vrouw links over rechts horen te liggen en die van een man juist rechts over links. Dat de kist altijd met het voeteneinde naar buiten wordt gedragen en met het hoofdeinde weer naar binnen. Dat nabestaanden in een vaste volgorde achter de rouwauto lopen, dat zwarte kleding de norm is en applaus niet gepast.

Ik had daar eerlijk gezegd nooit echt bewust bij stilgestaan. En ik merk: ik vind het ook niet zo belangrijk. Want is dit nu écht waar het om draait?

Laat één ding duidelijk zijn: alles wat ik doe, doe ik met het volle respect voor de overledene en voor de familie. Respect is voor mij geen vaste volgorde of strak protocol. Het is een houding. Aandachtig, zorgvuldig, afgestemd op wie iemand was en wat een familie nodig heeft.

Misschien zijn wij in het Westen een beetje stijf geworden met al onze regels. Iedereen keurig in een rij. Stil. In zichzelf gekeerd. Verdriet netjes ingepakt. Alsof er een onzichtbare gedragscode hangt boven elke aula: hier zijn we serieus. Hier huilen we zacht. Hier lachen we niet.

Terwijl verdriet zoveel vormen kent. En liefde óók.

Kijk bijvoorbeeld naar andere culturen. In de Surinaamse cultuur klinkt bij een uitvaart vaak zang en muziek en wordt er zelfs gedanst, met de kist op de schouders gedragen. Verdriet en vreugde bestaan daar naast elkaar; de dood wordt niet alleen als verlies gezien, maar ook als overgang. Een laatste eerbetoon in beweging, vol overgave en verbondenheid.

En dat is niet respectloos. Integendeel. Het is een andere manier van respect tonen. Een andere taal van liefde en verbondenheid.

Waarom vinden wij het hier dan soms ongemakkelijk als er gelachen wordt? Of als iemand een anekdote vertelt waar de zaal van krom ligt? Alsof ernst de enige juiste toon is.

Ik loop bijvoorbeeld niet standaard voor de rouwauto uit. Dat “hoort zo”, zeggen sommigen. Maar waarom? Als een familie dat graag wil, doe ik dat natuurlijk. Alleen ik geloof niet zo in “zo hoort het”. Ik geloof veel meer in: hoe voelt het? Wat past bij degene die is overleden? Wat past bij deze familie?

Gelukkig is koffie met een plak natte cake niet meer heilig en staan we ook niet meer standaard in een strak rijtje voor de condoleance. Er is meer ruimte ontstaan voor een eigen invulling. En toch merk ik vaak nog een bepaalde voorzichtigheid. Alsof we het wel iets persoonlijker mogen maken, maar niet té persoonlijk. Alsof het veilig en herkenbaar moet blijven. We moeten vooral niet te gek doen. Niet te uitbundig. Niet te anders.

Waarom niet?

Laatst begeleidde ik een uitvaart van een meneer die hield van vis. Van chocolademelk. Van perensap. En van cheesecake. Dus wat was er na afloop? Heerlijke vishapjes. Warme chocolademelk. Verse cheesecake. En natuurlijk perensap. Het klopte. Het voelde zó eigen. Mensen glimlachten terwijl ze een slok namen. “Dit is echt hij,” zei iemand zacht.

Dat is toch waar het om gaat?

En dan de locatie. Waarom “moeten” we naar het crematorium? Niemand komt bij leven graag op zo’n plek, waarom dan wel als je bent overleden? Waarom niet naar de favoriete kroeg? Naar de tuin waar iemand zo graag zat? Naar een plek vol herinneringen?

Ook een dienst hoeft niet altijd volgens het vaste stramien te verlopen. Natuurlijk zijn er rituelen die al eeuwenlang betekenisvol zijn. Kaarsen. Muziek. Woorden. Stilte. Maar het kan ook anders.

Jaren geleden overleed mijn verstandelijk gehandicapte oom. Hij woonde op een terrein met meerdere woningen voor mensen met een beperking. Op een kar, prachtig versierd met bloemen, maakte hij zijn laatste tocht langs alle huizen. Bewoners kwamen naar buiten, sloten zich aan bij de stoet. Tijdens de uitvaart stond de kist in het midden van een ruimte op het terrein zelf. Wat daar gebeurde was puur. Bewoners liepen spontaan naar voren. Ze vertelden iets. Of ze stortten zich huilend op de kist. Ongefilterd. Intens. Zonder gêne. Zonder regie.

Daar zat geen etiquette tussen. Alleen liefde, puurheid en gemis.

En misschien… kunnen wij daar nog wat van leren.

Misschien gaat echte uitvaartetiquette niet over links of rechts, over voeteneindes of volgordes. Naar mijn idee gaat het over aandacht. Over afstemmen. Over durven voelen wat klopt. Want respect zit niet in regels, respect zit in oprechtheid.

Wil jij je uitvaart op geheel eigen manier vormgeven?
Zonder regels en etiquette?
Neem gerust contact met me op

Geplaatst op door — Geef een reactie

BIJ LEVEN PRATEN OVER JE AFSCHEID

Waarom het rust geeft om bij leven al te praten over je afscheid

Praten over je eigen afscheid voelt voor veel mensen spannend. Ongemakkelijk zelfs. De dood is iets waar we liever met een boog omheen lopen. Ik merk het vaak in mijn eigen omgeving: wanneer ik het onderwerp voorzichtig aansnijd bij mensen die dicht bij me staan, wordt er al snel van onderwerp gewisseld. Alsof we samen stilzwijgend afspreken: laten we het hier maar niet over hebben.

Ook online zie ik het gebeuren. Wanneer ik iets deel over afscheid, sterven of verlies, blijft het vaak opvallend stil. Nauwelijks likes, weinig reacties. Alsof niemand gezien wil worden bij dit onderwerp.

Stel je voor dat iemand ziet dat je iets over de dood interessant vindt… dat voelt voor veel mensen ongemakkelijk.

En dus doen we vaak alsof het er niet is. Want zolang we er niet over praten, lijkt het ver weg.

Maar wat als het er ineens wél is?

Het leven laat zich niet altijd plannen en één ding staat vast in het leven: we krijgen allemaal te maken met afscheid. Soms komt dit afscheid onverwacht dichtbij. En dan is het er ineens, terwijl we er nooit woorden aan hebben gegeven.

Juist dát maakt het zo overweldigend voor veel mensen: niet alleen het verlies zelf, maar ook alles wat er nog geregeld moet worden, zonder dat duidelijk is wat iemand gewild zou hebben.

Praten over je afscheid bij leven is geen sombere bezigheid. Het is geen afscheid nemen van het leven. Het is vooruitkijken met aandacht en zorg. Voor jezelf, én voor de mensen die achterblijven.

Rust ontstaat door ruimte te maken

Wat ik vaak zie, is dat mensen opluchten zodra het gesprek eenmaal gevoerd wordt. Je hoeft niets vast te leggen, niets definitief te beslissen. Het begint met ruimte maken voor de vraag: Wat is voor mij belangrijk?

  • Wat zichtbaar mag zijn in jouw afscheid
  • Wat bij jou past, bij jouw leven en jouw manier van zijn
  • Wat troost kan bieden — voor jou en voor de mensen om je heen

Dat kan gaan over muziek, woorden, rituelen, bloemen of juist eenvoud. Over stilte, symboliek of verbinding. Ook de praktische kanten kunnen aan bod komen, zoals kosten, locatie of verzekeringen.

Er bestaan inmiddels veel mooie wensenboekjes waarin je gedachten kunt opschrijven. Vaak gaan die ook over heel praktische zaken, zoals gegevens, wachtwoorden of administratieve aandachtspunten. Dat is waardevol en kan helpend zijn.

Tegelijkertijd merk ik dat het niet altijd voldoende is om wensen alleen op te schrijven. Weten je nabestaanden dat zo’n boekje er is? Weten ze waar het ligt? En begrijpen ze wat je precies bedoelt met wat je hebt genoteerd?

Juist daarom zie ik zulke boekjes als een mooie leidraad voor het gesprek. Ze helpen om woorden te geven aan wat misschien nog vaag voelt. Door er samen over te praten, ontstaat er helderheid, nuance en betekenis. Het wordt meer dan een lijstje op papier.

En dit gesprek hoeft zeker niet zwaar te zijn.

Wensen bespreken en vastleggen is geen zwaar of verdrietig proces. Voor veel mensen is het juist een moment van reflectie: stilstaan bij wat er écht toe doet. Wat wil je meegeven? Wat mag blijven?

Ik help je om jouw wensen zorgvuldig vast te leggen in een document dat later houvast biedt. Dat kan uitgebreid of juist heel eenvoudig.

Van wegkijken naar voorbereiden

Het gesprek aangaan over je afscheid begint vaak klein. Je hoeft niet ziek te zijn, en ook geen bepaalde leeftijd bereikt te hebben. Ook wanneer je jong en gezond bent, kan het prettig zijn om hier eens bij stil te staan. Gewoon omdat het rust geeft om te weten dat zaken goed geregeld zijn, voor jezelf en voor de mensen om je heen.

Een uitgebreider gesprek is vaak logisch wanneer het leven verandert; bij ziekte, ouder worden, of op momenten waarop afscheid zichtbaarder wordt. Dan ontstaat er vaak vanzelf behoefte aan meer houvast, overzicht en vastlegging. 

In een gesprek met mij nemen we daar alle tijd voor. Het is geen checklist die snel afgewerkt moet worden, maar een zorgvuldig en rustig gesprek waarin ruimte is voor jouw verhaal.

We kunnen praten over wensen rondom de uitvaart: hoe je het voor je ziet, wat bij je past, wat juist niet. Over sfeer, muziek, woorden, rituelen en keuzes die betekenis hebben voor jou. 

Daarnaast is er ruimte voor de praktische en administratieve kanten. Heb je zaken goed achtergelaten voor je nabestaanden? Is duidelijk waar belangrijke documenten te vinden zijn? Zijn er verzekeringen, financiële afspraken of andere aandachtspunten die nog vragen oproepen? Soms blijkt dat het prettig is om bepaalde zaken alsnog te regelen, bijvoorbeeld met een notaris. Ook dat nemen we mee, in alle rust en zonder druk.

Samen brengen we overzicht aan. Ik help je om wensen en aandachtspunten zorgvuldig vast te leggen, zodat het later houvast biedt. 

Door het gesprek aan te gaan – of dat nu in kleine kring is, of in een uitgebreider gesprek met een uitvaartbegeleider – kijk je niet weg, maar geef je aandacht aan wat komt. Niet uit angst, maar uit zorg. Voor jezelf, en voor de mensen die je lief zijn.

Praten over de dood bij leven is niet eng; het geeft juist ruimte, overzicht en vaak verrassend veel rust.

Wil je graag een vrijblijvend wensengesprek met mij? Neem gerust contact met me op. 

Geplaatst op door — Geef een reactie

WAT TE DOEN BIJ EEN OVERLIJDEN THUIS?

Wat te doen bij een overlijden thuis?
Wanneer iemand thuis overlijdt staat de wereld even stil. Alles voelt anders. Je hoofd maakt overuren, je hart doet pijn, en tegelijkertijd lijkt er plots van alles geregeld te moeten worden. Veel mensen ervaren die eerste momenten als intens en verwarrend.

Wat wél helpt, is weten dat je niet meteen hoeft te handelen.
In deze blog neem ik je stap voor stap mee door wat er moet gebeuren bij een overlijden thuis. Rustig, duidelijk en zonder haast.

1. Sta even stil bij het moment
Dit klinkt misschien onverwacht als eerste stap, maar het is écht belangrijk.
Wanneer iemand overlijdt, hebben we vaak meteen het gevoel dat er actie nodig is. Dat is een reflex, maar geen verplichting. Je mag even blijven zitten. Je mag huilen, iemand bellen, een kaars aansteken of alleen maar ademen.

Er is ruimte.
Er is tijd.
Niets hoeft direct.

2. Bel de (huis)arts om het overlijden officieel vast te stellen
Bij een overlijden thuis moet altijd een arts langskomen. Dat kan de eigen huisarts zijn of, buiten kantooruren, de huisartsenpost.

De arts stelt officieel het overlijden vast, vult de A- en B-verklaring in (de medische documenten die nodig zijn voor het vervolg) en geeft deze aan jullie.

Bewaar deze formulieren goed, deze papieren heb ik later nodig om de aangifte van overlijden te doen bij de gemeente. Je hoeft zelf geen administratie te regelen, dat doe ik allemaal voor jullie.

3. Neem contact op met je uitvaartbegeleider (mag meteen, hoeft niet)
Je mag me direct bellen, dag en nacht. Je hoeft nog niets te hebben besloten.
Veel families vinden het prettig om vroeg in het proces iemand naast zich te hebben die meedenkt, uitlegt wat er gebeurt en gaat gebeuren, rust brengt en kan helpen bij alle keuzes die gemaakt moeten gaan worden.

Ik kom langs, of ik begeleid jullie telefonisch totdat je er klaar voor bent om af te stemmen wat de volgende stap is.

4. Er is geen haast met de verzorging of het opbaren
Dit wordt zo vaak onderschat. Mensen denken dat er snel iets moet gebeuren, maar dat is niet zo. Je hebt tijd om na te denken wat jullie willen. Maar vooral samen te zijn en het afscheid op je eigen manier te laten beginnen.

We kunnen samen bekijken of jullie bij de verzorging aanwezig willen zijn (of een deel zelf willen doen). Welke kleding fijn voelt om iemand aan te trekken Of de overledene thuis blijft of naar een uitvaartcentrum gaat. En welke manier van opbaren het beste past.

Niets moet.
Keuzes mogen ook later gemaakt worden
Alles gebeurt in jullie tempo.

5. Leg alvast een paar belangrijke documenten klaar (als het lukt)
Als het lukt, is het fijn om een paar dingen te verzamelen zoals identiteitsbewijs van de overledene, eventuele verzekeringspapieren, wilsbeschikking of wensen die eerder zijn vastgelegd, de A-en B-verklaring van de arts.

Maar: lukt dit even niet? Helemaal oké. We zoeken het later samen uit.

6. Aangifte van overlijden – dat regel ik voor jullie
Veel mensen denken dat ze zelf naar de gemeente moeten. Dat hoeft niet. Ik doe de aangifte namens jullie. Daar heb ik de documenten van de arts voor nodig. Dat geeft jullie ruimte om bij elkaar te zijn en te doen wat nu nodig is. Alle administratieve rompslomp mag je aan mij overlaten.

7. Bespreek wie je in je omgeving nodig hebt
Dit is vaak zo helpend. Je hoeft deze eerste uren en dagen niet alleen te dragen. Soms kan één extra paar handen al heel veel rust geven. Denk daarbij aan iemand die belangrijke telefoontjes kan doen, adressen kan uitzoeken, familie kan informeren of simpelweg wat boodschapjes voor jullie kan doen. Alles helpt en je mag om hulp vragen!

8. Denk rustig na over wat jullie belangrijk vinden
Het afscheid hoeft niet meteen vorm te krijgen, maar soms helpt het om zachtjes alvast wat vragen te stellen zoals:
– Wat past bij hem of haar?
– Een intieme uitvaart of juist groots en meeslepend?
– Thuis opbaren of elders?
– Is er muziek die veel betekend?

Je hoeft nog niets vast te leggen. Deze vragen zijn slechts richtingwijzers — geen beslissingen. Ik loop met jullie mee in dat proces.

9. Vertrouw op begeleiding
Elk overlijden is intens en thuis maakt het misschien wel nog intenser, maar ook heel bijzonder. Echter, het vraagt veel, emotioneel, praktisch en mentaal. Mijn rol is om overzicht te brengen, rust te bieden, waar nodig de regie te pakken en te zorgen dat jullie niets hoeven te onthouden of te regelen wat niet hoeft.

Tot slot: er mag veel, er moet weinig
Dat is misschien wel het belangrijkste om te onthouden. Een overlijden thuis kan, ondanks alle emoties, een heel liefdevol en intiem begin zijn van een afscheid. In alle chaos is er ook ruimte voor verstilling, voor aanraken, voor woorden, voor herinneringen. En in dat alles ben ik er graag voor jullie. Met aandacht, met rust, en altijd stap voor stap.

Samen geven we vorm aan een écht afscheid.

Meer weten over de uitvaart en alles wat daarbij komt kijken? Kijk dan hier.