Als we nadenken over een uitvaart, denken we vaak aan de plek van afscheid, de muziek, de bloemen of de woorden die gesproken worden. Maar ook het vervoer van een overledene kan een bijzondere rol spelen.
De laatste reis is namelijk veel meer dan een rit van A naar B.
Het is het laatste stukje van de gezamenlijke weg die je samen aflegt. Letterlijk én figuurlijk. Een moment waarop je nog even dichtbij elkaar bent. Een moment van rust, van herinneringen ophalen, van samen onderweg zijn.
Toch kiezen veel mensen automatisch voor een traditionele rouwauto, simpelweg omdat ze niet weten dat er zoveel meer mogelijk is.
Er zijn meer mogelijkheden dan je denkt
Natuurlijk is de klassieke rouwauto nog altijd een mooie en passende keuze. Maar steeds vaker kiezen families voor vervoer dat beter aansluit bij het leven en de persoonlijkheid van degene van wie afscheid wordt genomen.
Zo kan een overledene worden vervoerd met:
- een loopkoets
- een paard en wagen
- een boot
- een uitvaartfiets
- een zijspan van een motor
- een Volkswagenbusje
- een rouwbus
- een oldtimer
Of misschien wel op een manier die helemaal uniek is en past bij jullie eigen verhaal.
Zelf vervoeren mag ook
Wat veel mensen niet weten, is dat je een overledene ook zelf mag vervoeren.
Dat kan bijvoorbeeld in een eigen auto, mits deze groot genoeg en geschikt is voor het vervoer. Maar ook een aanhanger of platte wagen achter een tractor behoort tot de mogelijkheden.
Juist op het platteland zie ik soms prachtige voorbeelden van vervoer dat helemaal past bij iemands leven. Een boer die voor het laatst over zijn eigen land rijdt. Een liefhebber van oude voertuigen die nog één keer plaatsneemt in zijn favoriete Volkswagenbusje. Of een familie die samen de regie neemt over dit laatste stukje van de reis.
Er zijn hierin verrassend weinig regels. Het belangrijkste is dat alles respectvol, veilig en zorgvuldig gebeurt.
De loopkoets in ons dorp
Onlangs mocht ik in ons dorp een uitvaart begeleiden waarbij we gebruik maakten van een prachtige loopkoets. Geen statige rouwauto voor de familie uit, maar een open koets waarop de mand rustte. Een koets die werd begeleid door de mensen die het dichtst bij haar stonden. De kleinkinderen en andere naasten liepen ernaast of hielpen mee om de koets voort te bewegen. Dat maakte de tocht door het dorp bijzonder persoonlijk.
Onderweg was er ruimte voor een glimlach, een herinnering, een hand op de mand. Mensen kwamen naar buiten, bleven even stilstaan of maakten een klein gebaar van respect. Het voelde niet als een transport, maar als een gezamenlijk afscheid.
En misschien is dat wel precies wat een laatste reis mag zijn.
Langs plekken die betekenis hebben
Soms kiezen families ervoor om niet rechtstreeks naar de begraafplaats of het crematorium te rijden. Er kan ook bewust een route worden gereden langs plekken die belangrijk waren in iemands leven.
Langs het ouderlijk huis. Door het dorp waar iemand geboren werd. Langs de boerderij waar generaties hebben gewerkt. Of nog één keer langs het voetbalveld, de haven of het huis waar jarenlang lief en leed werd gedeeld. Juist die kleine omweg kan voor nabestaanden van grote betekenis zijn.
Er zijn geen vaste regels
Wat ik misschien nog wel het belangrijkste vind om mee te geven: er zijn geen vaste regels. Niet alles hoeft zoals het altijd gedaan wordt.
De vraag is niet: wat hoort?
De vraag is: wat past?
Bij de persoon die overleden is. Bij de familie. Bij het leven dat geleefd is.
Samen kijken we naar de mogelijkheden en zoeken we naar een vorm die recht doet aan het verhaal. Soms is dat een klassieke rouwauto. Soms een loopkoets, een tractor of een Volkswagenbusje.
Alles mag, zolang het met respect gebeurt.
Want ook de laatste reis mag een herinnering worden die je voor altijd met je meedraagt.